Qendër Mjekësor i Goditjes

Shtatëdjetëvjeçari Kuriqi (Mërkuri) punojë tepër shumë pë vjeçtë (/shtë) çë kish. E pashmangëshme erdhi dita, ne të cilën pati një goditje apoplektike. Ish e mbajë një e zjarrtë ligjëratë në gjykatë kur, viktim i afshit, befas ra te dheu si i vdekur. Ambulanca arriti shpejt e në një çast mbarti të shkretin të(/o)në tek i afërmi Qendër Mjekësor i Goditjes (Stroke Medical Centre).

Pas kuravet të forta, specifike e të vlefshme dhe të shpetuamit rrezik vdekje, qëndruan pasojat të hjidhëta: pjesa e djathtë e kurmit ish e pandjeshme, gjegje (dëgjim) dhe të parët përfshira, dhe aktiviteti i truvet ish në gjëndjë të vajtueshme, një gyjmsëkomë.

Sheva (Parashqeva,Venera) ngë ndahej kurrë nga i shoqi, i flisjë e flisjë pa u lodhur, tue kërkuar të ngjalljë në atë një farë emocion, dhe i lutej t’ i përgjegjej në mënd me një shenjë me dorën o me këmbën.

Kuriqi ngë mënt t’e gjegjej. (Ё)ndërrijë një ëndërrë çë ish të rilulezuarit të mendjes së tij, të rithemeluarit të rrjetit neuronal. Ripërshkojë me mendjen gjellën i tij si te një film. Fëmijërìa u paraqit përsërì te gjithë të çuditshmen bukurì romantike. Pa me shumë hollësì veta e vende, gjëndje të përditshme dhe feste. Pa dre dhe rrezike të kapërx(/c)yera. Por emocionin më e madh e ndiejti në të ripërshkuarit pranìnë e gjyshit, kaloshìnin (karrocìnin) e shëtitjevet të tyre përjashta dhe të folurit të tyre të vazhduam e të nglatur. Pa djalërinë (adoleshencën) e pra rinìnë (kopilërinë), zbulimin e përbaskët të shtyjtjevet erotike e pra të parën përpjekje me Shevën, çë kish të bëhej e shoqja. Udha e tyre jetësore e nisja e dhë(/i)mbshme nga hora për të kërkuar punë. E pra dy bijtë.

Te ëndrra e glate e tij slipore ( sllipore, zllibore = letargjike), glatë rizbullimit e të kaluarës dhe   glatë rilindjes së kujtimit, puna arrijti pastajna, anësore.

Por ndërkaq Kuriqi zuri fill të ndiejë një zë të llargët çë gjithnjë e më shumë dallueshëm e thërrisjë. Ndiejë edhe një dorë ngjitur me të tijën.

Një ditë ndiejti qartë: «Kurì tund dorën!» e pa dijtur tundi glishtin e madh të dorës së majtë. «Ёj! Ёj! Pameta!» ulërijë gëzimi Sheva.

Dal’e dalë Kuriqi ia bëri të tundjë edhe këmbën e majtë.

Disa qëro pastaj Doktoresha Röterloch thërriti më nj’anë Shevën se kish t’i flisjë. I tha se nanimë’ ngë kish çë t’i bëhej, se i shoqi ngë bëjë mosnjë përparim, se thomse ngë kish të tundej më, se de(/o)jë të kish një gjellë vegjetative. Gjithnjibashku Sheva, si furturë, e mori për një dorë tue e tërhequr ndaj dhomës e i thë(/o)sh se jo, se i shoqi e ndijejë e se tundej.

«Kurì, zëmbra, tund dorën!» tha e dora e majtë e të shoqit u tund. «Kurì tund këmbën!» e këmba u tund.

Si pa atë gjë Röterloch-a u vu të klajë pa turp lotë gëzimi por edhe pse kish mësuar një gjë të re, çë kurrë mënt t’e kish marrë me ment(d).

Ёj! Pse Sheva flisjë me të shoqin arbërisht, gluha e tyre, e Kuriqi e ndëlgojë kurse përkundra kish harruar tërësisht italishten.

Sheva vazhdoi t’i flisjë të shoqit por nga kjo herë e pastaj i foli nga ana e djathtë, nga ana e veshit të shuar ngjera çë ky mori pameta të punojë, si edhe syu(/ri).

Paolo Borgia

Centro Medico dei Colpi

Il settantenne Curicchio (Mercurio) lavorava troppo per la sua età. Inevitabile venne il giorno, in cui ebbe un ictus cerebrale. Stava tenendo un’infuocata arringa in tribunale quando, in preda alla concitazione, improvvisamente stramazzò al suolo come morto. L’ambulanza giunse subito e in un attimo portò il nostro malcapitato al vicino Centro Medico dei Colpi (Stroke Medical Centre).

Dopo le cure intense, specifiche ed efficaci e lo scampato pericolo di morte, restarono delle amare conseguenze: la parte destra del corpo era insensibile, udito e vista comprese, e l’attivita cerebrale era ridottissima, un semicoma.

Sceva (Venere) non si staccava mai dal marito, gli parlava e parlava senza stancarsi, cercando di suscitare in lui una qualche emozione, e lo pregava di rispondergli almeno con un cenno della mano o del piede.

Curicchio non la poteva sentire. Sognava un sogno che era il rifiorire della sua mente, il ricostituirsi della rete neuronale. Riviveva con la mente la sua vita come in un film. L’infanzia gli si ripresentò in tutta la sua meravigliosa bellezza romantica. Vide con dovizia di particolari le persone e i luoghi, le situazioni normali e di festa. Vide le paure e i pericoli superati. Ma la più forte emozione la provò nel rivivere la presenza del nonno, il calesse delle loro passeggiate per la campagna e il loro continuo e prolungato parlare. L’adolescenza e la successiva gioventù, la scoperta comunitaria delle pulsioni erotiche e poi il suo primo incontro con Sceva, che sarebbe diventata sua moglie. Il loro cammino esistenziale e la dolorosa partenza dal paese per cercar lavoro. E poi i due figli.

Nel suo lungo sogno letargico, durante la riscoperta del passato e la rinascita della memoria, il lavoro giunse dopo, marginale.

Intanto, però, Curicchio incominciò a sentire una voce lontana che sempre più distintamente lo chiamava. Sentiva anche una mano a contatto con la sua.

Un giorno sentì distintamente:«Curì muovi la mano!» e inconsapevolmente mosse il pollice della mano sinistra. «Sì! Sì! Ancora!» urlava di gioia Sceva.

Poco per volta Curicchio riuscì a muovere anche il piede sinistro.

Qualche tempo dopo la Dottoressa Röterloch chiamò da una parte Sceva per parlarle. Le disse che ormai bisognava rassegnarsi, che il marito non faceva nessun progresso, che probabilmente non si sarebbe più mosso, che avrebbe avuto una vita vegetale. Di scatto Sceva, come un turbine, la prese per mano tirandola verso la stanza e le diceva che no, che suo marito la sentiva e che si muoveva.

«Curì, cuore, muovi la mano!» disse e la mano sinistra del marito si mosse. «Curì muovi il piede!» e il piede si mosse.

A quella vista la Röterloch si mise a piangere senza ritegno lacrime di gioia ma anche perché aveva imparato una cosa nuova, che mai avrebbe potuto immaginare.

Sì! Perché Sceva parlava al marito in arbërsh, la loro lingua, e Curicchio la capiva mentre invece si era dimenticato completamente dell’italiano.

Sceva continuò a parlare al marito ma da questa volta in poi gli parlò dalla parte destra, dalla parte dell’orecchio spento finchè questo riprese a funzionare, come anche l’occhio.

Ora Curicchio, se lo vedi, è un attempato e distinto signore. Ma ancora per i prossimi sei mesi, ogni giorno e per tre ore Sceva fa leggere al marito il giornale, ad alta voce, per esercitare il muscolo della lingua e quelli delle labbra, gli fa scrivere il dettato e lo fa parlare parlare parlare…

Paolo Borgia