PRO ET CONTRA Kujtim Konushefci*

JO “FORMULË SAKAT” KOSOVË-SHQIPËRI, POR RIBASHKIM NATYROR SHQIPËRI-SHQIPËRI!

Jemi dëshmitarë se, kohëve të fundit politika shqiptare është thelluar aq shumë për t’i “kuptuar” drejt, dhe për “t’ua gjetur fundin”, si  dhe për t’iu përshtatur  fenomeneve të “reja” të pluralizmit, të demokracisë së importuar multietnike, saqë ka filluar të stërkeqet në thelb si “pula e qullosur”, e të luajë lojëra të pakufijshme politike  në disfavorin e saj. Kjo gjendje vërteton dukurinë  aspak të mirë, sepse politika shqiptare kozmopolite duket se është shpenzuar në maksimum, gjë që tani ka filluar të shkarkohet nga “ngarkesat e tepruara elektrike” të përmbajtjes së mirëfilltë historike dhe kombëtare, e cila është kusht i domosdoshëm për krijimin  dhe institucionalizimin e ribashkimit gjithëshqiptar brenda kufijve natyrorë gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike. Këtë mision të shenjtë dhe të paprekshëm, të gjithë ata që janë  pararojë-“syri dhe veshi i atdheut”, kanë pasur dhe, kanë rast ta lexojnë në Programin politik kombëtar të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH).  Edhe pse autori i këtij komenti personalisht ende nuk ka aderuar formalisht në këtë strukturë gjithëkombëtare shqiptare, Programin e saj e pëlqej, dhe e mbështeti pa asnjë reservë, sepse përjashton çdo zgjidhje të pjesshme dhe të përkoshshme politike të çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan. Doktrina e filozofisë politike dhe kombëtare e FBKSH-së, është e qartë sepse mbështetet në parimin e çlirmit, të lirisë dhe të bashkimit gjithëkombëtar, e jo në mashtrimet dhe në llogarinë e thjeshtë personale të  politikës së “një pazarxhiu ditor”, që në mënyrë të pavetëdijshme besimin e mbështet në “devizën” e politikës së armikut të huaj: “kryesorja të kem për të ngrënë sot, e për nesër nuk është me rëndësi”. Një logjikë e këtillë e “kurdisur” për mbrapshtë fuqizon ekzaltimin dhe ekuilbrin e “hesapeve” të sunduesve kolonialistë serbomëdhenj në kurriz të çlirimit dhe të bashkimit të shqiptarëve në shtëpinë e tyre përbashkët etnike.

Me gjithë aspiratat dhe obligimet e marra përsipër, që brenda natës të bëhet anëtar me të drejta të barbarta i proceseve transnacionale integruese evropiane (në veçanti në kuptimin rajonal), “politika e hollë” shqiptare, duhet të lirohet nga opsesioni dhe konceptet e paverifikuara  të “demokracisë unitare” të sistemit të aleancave me bërthamë bizantine, e cila  tërë botës së  shtypur, të varur dhe të pazhvulluar po i imponohet si një “kapuç” universal për të gjithë popujt e saj. Në vend të shterimit të panevojshëm  pas “ anshluseve integruese” me unione serbo-malazeze dhe bullgaro-greke, të kacafytet  me problemet e saj të “nxehta” koloniale në Ballkan. Për  t’i hyrë në thleb çështjes immediate të ribashkimit dhe të ringjalljes së Shqipërisë etnike, politika shqiptare nuk ka aspak nevojë, të zaliset dhe të  hidhet në periferi të zgjidhjes së saj, duke harruar veten në kërkimin e formulave gjysmake dhe të paqëndrueshme, që krijojnë dilema dhe konfuzion të panevojshëm si në opinionin publik shqiptar, ashtu edhe në atë të aleatëve ndërkombëtarë, në radhë të parë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Në këtë fillimshekull (XXI), edhe ne shqiptarët jemi duke ushqyer shpresa të mëdha se,  sikurse popujve të  tjerë të shkolonizuar dhe të lirë në Evropë dhe në mbarë  botën, do të  na njihet e drejta e ligjshme, që të rrojmë të lirë dhe të pavarur në truallin tonë autokton, si dhe të vendosim vet për fatin  dhe ardhmërinë e ribashkimit të  mbarë kombit dhe territorit etnik të shtetit shqiptar. Vetëm një strategji e këtillë afatgjatë dhe largpamëse gjithëshqiptare, do të ndikonte që të flakej “konkurrenca demokratike” dhe rivaliteti provincial i grupeve politike të interesit, si dhe do të paralizoheshin “mjeshtritë” demagogjike  dhe egomania e “liturgjisë” politike për pushtet. Ndryshe, në skenën politike  shqiptare, përditë do të shfaqen anakronizma  dhe “gjysmëformula” politike, të cilat në mënyrë të pavetëdijshme mund të ndikojnë negativisht në tërësinë e procesit historik të  ribashkimit  kombëtar shqiptar.

Duke mbajtur parasysh të gjitha realitetet e sotme(politike, ekonmomike, demokratike) të krijuara në Ballkan, në Evropë, dhe më gjerë, : “Nisma e Lëvizjes Popullore të Kosovës për krijimin e Unionit Shqipëri-Kosovë, është përkrahur nga të gjitha subjektet politike shqiptare të Kosovës, Shqipërisë dhe Maqedonisë. Me formimin e këtij unioni do të mundësohet që Kosova dhe Shqipëria të kenë organe dhe përgjegjësi të përbashkëta. Projekt-amendamenti për krjimin e Unionit Kosovë-Shqipëri i është dorëzuar dhe Kuvendit të Kosovës.”(Kosovapress.com, 29.03.2003), është e papranueshme dhe  në diskurs me objektivat dhe me interesat prioritare të srategjisë politike dhe kombëtare  të çlirimit antikolonial dhe të ribashkimit të Shqipërisë Etnike. Sipas këtij projekti, më së shumti do të përfitonte formula e kompromisit diplomatik e aleancës sllave, sepse në pronësinë e saj koloniale, do t’i ngelnin edhe më tej shumë territore etnike shqiptare, siç janë: Anamorava, Ilirida, Hoti, Plava, Gucia, Ulqini, Tivari dhe Çamëria. Kjo “formulë” nuk garanton kurrfarë zgjidhjeje të çështjes shqiptare në Ballkan. Përkundrazi, kjo do të ishte një lajthitje e rëndë si ndaj kujtesës historike, ashtu edhe ndaj perspektivës së gjithë kombit dhe territorit shqiptar në Gadishullin Ballkanik. Prandaj, si e tillë është e papranueshme, pavarësisht nga nisja qëllimmirë e propozuesit dhe e mbështetësve të saj qoftë në formë debatesh publike apo në formë “tyreze” politike a shkencore. Shprehur thjesht, dhe “pa dorëza” siç thotë populli, fitorja eventuale e projektit të deklaruar “Unioni Kosovë-Shqipëri” për startegjinë e  ribashkimit gjithëshqiptar, do të ishte ironike dhe krejtësisht e pavlerë. Nolens-volens bashkësia ndërkombëtare dhe pushtuesit kolonialë sllavë, është e domosdoshme që politika shqiptare të ndërgjegjësohet dhe, pa kurrfarë taktizimesh  e melodramash me “gjysmëformula” unionesh, të arrijë konsensusin dhe, të dalë para opinionit me Projektin e plotë të ribashkimit gjithëkombëtar e territorial, i cili është sanksionuar në Platformën politike të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), sepse, pikërisht, tani  ky është çasti më i favorshëm, që të  shfrytëzohet shansi historik për jetësimin e kërkesës së drejtë dhe legjitime RIBASHKIM SHQIPËRI-SHQIPËRI, e jo “UNION KOSOVË-SHQIPËRI”.

Gjithashtu, nëse këtë ide e vështrojmë  në mënyrë komplekse si në kuptimin intensiv, ashtu edhe në  atë ekstensiv, në dritën e së drejtës historike, gjeopolitike, gjeostrategjike, etnike dhe të së drejtës e drejtsisë kombëtare dhe ndërkombëtare, kjo ide ka edhe difektet e saj, sepse nuk është subsitut i ribashkimit të gjithë kombit dhe territorit indigjen shqiptar të Shqipërisë Etnike në Ballkan, por vetëm i një njësie të saj territoriale. Këtu edhe qëndron absurditeti  më i madh i kësaj teze fragmentare  për unionizmin e Kosovës me Shqipërinë. Një “gaf” të këtillë politik e ka pasë bërë vetëm ish-kryetari Komitetit Krahinor të Lidhjes së Komunistëve të Kosovës, Azem Vllashki, i cili për hir të mbetjes në “unionin” me serbomalazez (natyrisht, edhe për ta ruajtur  kolltukun e tij karrierist të Faraonit të paprekshëm ndaj diferencimit dhe burgosjes së zërave revolucionarë shqiptarë, të cilët ligjërisht kërkonin Republikë të Kosovës dhe bashkim), e pat bastarduar  flamurin kombëtar shqiptar, duke ua ndërruar vendet  simboleve të tij në “mozaikun e shahut” të politikës shfarosëse të Slobodan Milosheviqit. Si pasojë e një politike të këtillë shtetërore terroriste e “unionit” ortodoks-koumist serb në pastrimin e kuadrove më të shquara të shkencës dhe të kulturës shqiptare jo vetëm në Kosovë, por në mbarë Shqipërinë etnike, ndër të parët viktimizohet historiani i shquar shqiptar, Akademik Ali Hadri. Po të ishte gjallë, edhe profesori Ali Hadri, pa dyshim da ta hudhte poshtë projektidenë  e çfarëdo qoftë  “Unioni Kosovës-Shqipëri”, (ashtu siç e kundërshtoi, dhe nuk është pajtuar me politikën bastarde antikombëtare të Azem Vllashkit, dhe klyshëve të tjerë serbofilë-titistë,Sinann Hasani, Ali Shukria ) i cili do t’i linte jashtë vëllezërit e tjerë shqiptarë në Iliridë, në Anamoravë, në Mal të Zi dhe në Çamëri. Do të ishte më shumë se fatalizëm, po qe se do të ndodhte në praktikë një e gjë e tillë absurde jashtë kohe, dhe jashtë çdo rezoni politik dhe kombëtar. Këtë “formulë” të gabuar politike, do të mund ta pranonte vetëm kryetari im legjitim, Ibrahim Rugova, i cili sikurse “unionisti” e ri, Bajrush Gjemajli, është në gazep, duke “ qitur çiçrra në hell”, se çfarë simbolesh kombëtare t’i “vizatojë” në flamurin e Kosovës pas hyrjes së saj në ndonjë union të “rezervuar” vetëm për Kosovën, por akoma nuk dihet se me kënd do të paktojë në  “union” me Shqipërinë, apo në “union” me Serbinë e Malin e Zi, apo jashtë këtyre dy “unioneve”. Nga politika e tij e deritashme, mund të shihet se, me gjithë hipotezat e mia parashikuese, kryetari i Kosovës, Ibrahim Rugova deri tash asnjëherë nuk i ka bërë “farz para gjematit” të LDK-së, as para botës “unionet”. Sipas të gjitha gjasave, as ky, sikurse Bajrush Gjemajli, nuk ua din  mirë “temsilin”  unioneve. Rugovës prej vitit 1991, pas shpalljes së referendumit, disi  i është “pjekur si ves” i mirë politik opcioni i tij “Kosova Republikë e pavarur”. Kjo konstantë e politikës së tij të deritashme, edhe “ka dhezur”, që ky të jetë i pranueshëm si për politikën heterogjene të brendshme, ashtu edhe për atë të jashtmen. Prandaj, duke marrë parasysh qëndrimin konsekuent  dhe të pandryshueshëm të politikës së Ibrahim Rugovës (me të gjithë plusat  dhe minusat e tij) ndaj statusit të pavarësisë së Kosovës, nuk ma thotë mendja, se ky do ta aprovojë propozimin e “Unionit Kosovë-Shqipë-Shqipëri”, u shqyrtya apo jo ai nga Kuvendi i Kosovës.Fundja, kur njeriu këtë e shoshit thellësisht nga të gjitha anët, mirë do të vepronte Rugova sikur ta kundërshtonte këtë  gjysëmpropozim unioni, sepse me “një këmbë” realisht, njeriu as politika nuk mund të arrijë cakun e vet. Krijo “union” me Fatos Nanon, e gjysma e Shqipërisë së kolonizuar, t’i lihet testament i përjetshëm Serbisë, Malit të Zi, FYROMIT dhe Greqisë. Me këtë potez të çoroditur politik, do t’i iritiojmë të gjithë miqtë dhe përkrahësit e poliitkës dhe të popullit shqiptar.

Për momentin dhe rrethanat në të cilat gjendet sot Kosova, propozimi dhe debatimi i formimit të “Unionit Kosovë-Shqipëri” nga ana e qarqeve politike shqiptare në Prishtinë, në Tiranë dhe në Shkup, ka vetëm një segment pozitiv në aspektin e taktikës politike: (1) neutralzimin e politikës së skajshme të Serbisë, e cila me çdo kusht dhe, duke u kërcënuar me projekte të ndryshme rikolonizuese dhe militariste po orvatet që,  edhe më tej ta ruajë të drejtën e sovranitetit administrativ dhe shtetëror mbi shqiptarët dhe Kosovën, (2) ushtrimin e trysnisë së  faktorit të njësuar politik shqiptar ndaj bashkësisë ndërkombëtare, që Kosovës sa më parë, t’ia njohë të drejtën e subjektivitetit  juridik ndërkombëtar si shtet i pavarur dhe sovran. Po qe se do të arrihej një objektiv i këtillë në përshpejtimin e zgjidhjes së drejtë të statusit të Kosovës, domethënë të shkëputjes së saj nga Serbia kolonizatore, atëherë s’ka dyshim se politika e njësuar shqiptare, do të rrumbullakësonte vetëm minimumin e interesit të strategjisë së saj kombëtare në Ballkan. Me një fjalë, ky do të ishte efekti maksimal politiko-strategjik e taktik i projektit të propozuar “Unioni Kosovë-Shqipëri”, por jo edhe i konkretizuar, as i finalizuar as në kuptimin doktrinar, as në atë praktik, ashtu siç parashikon përmbajtja  dhe imperativi i kërkesës legjitime historike e kombit shqiptar për ribashkim dhe çlirim definitiv nga tutela e terrorizmit kolonial serbosllav. Për momentin e pikërishëm, është me rëndësi që Kosova të fitojë statusin e merituar si subjekt juridik ndërkombëtar nga bashkësia ndërkombëtare, gjë që kjo është e domosdoshme dhe, tërësisht e ligjshme, sepse fjala është për  realizimin e  së drejtës së madhe demokratike për vetëvendosjen, duke përfshirë edhe të drejtën e shkëputjes, e cila sot absolutisht është e pakontestueshme në botën e lirë demokratike. Pra, ineteres prioritar dhe jetik i të gjitha politikave të parcializuara shqiptare, si dhe i strategjisë afatgjatë të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), pikësëpari, duhet të jetë njohja e  statusit të Kosovës si shtet i mëvetësishëm dhe sovran. Mëpastaj, të krijoheshin kushtet dhe rrethanat e volitshme politike, që të  vihej në rend dite çështja serioze dhe madhore e zbatimit të strategjisë politike dhe kombëtare për ribashkimin e të gjitha trojeve etnike dhe të gjithë shqiptarëve në një shtet të vetëm në Ballkan, e jo vetëm e Kosovës me Shqipërinë, siç parashikon versioni më i ri politik i “Unionit Kosovë-Shqipëri”,

Edhe nëse  arrihet konsensusi i miratimit të “Unionit Kosovë-Shqipëri” nga Kuvendi i Kosovës dhe Kuvendi i Republikës së Shqipërisë, de jure as de facto Kosova si e tillë nuk mund të bashkohet me Shqipërinë, sepse hëpërhë i mungon përcaktimi i statusit të saj kushtetues dhe juridik ndërkombëtar. Pra, juridikisht dhe ligjërisht, Kosova nuk ka kurrfarë atributesh shtetërore, që t’’i “investojë” në strukturën unioniste me Shqipërinë. Habit fakti,  se si edhe  këtë “klauzolë” juridike  të së drejtës ndërkombëtare, propozuesit dhe mbështetësit e “Unionit Kosovë-Shqipëri” nuk  e kanë marrë fare në konsideratë. Në rastin konkret, nuk kemi të bëjmë thjesht me bashkimin e dy fshatrave të së njëjtës bashki, por me hyrjen në union të një shteti  sovran (Shqipëria) dhe të Kosovës pa asnjë atribut shtetëror, e cila juridikisht (sipas Rezolutës 1244 të OKB--së) ende është nën jurisdiksionin e sovranitetit kolonial të Unionit Serbi+Mali i Zi. Në kuptimin juridik dhe gjeopolitik çka nënkupton shtruarja e kërkesës për formimin e “Unionit Kosovë-Serbi”? – Do të thotë  ndryshimin artificialë të kufijve  administrativë shtetërorë ndërmjet Serbisë dhe Shqipërisë. Atëherë, pasi jemi të detyruar dhe, përgjegjës para historisë dhe kombit shqiptar që ta aktualizojmë dhe institucionalizojmë çështjen e shenjtë të ribashkimit, me arsye lind pyetja, pse të ushtrojmë  kërkesë gjysmake në formë fragmentare dhe të politikës komike para bashkësisë ndërkombëtare, e jo kërkesën e plotë dhe legjitime për ribashkimin gjithëterritorial dhe gjithëkombëtar të Shqipërisë Etnike, ashtu siç figuron kjo kërkesë në Platformën politike të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), e jo vetëm të Kosovës me Shqipërinë?

Ligjërisht, vendet me status kolonial nuk mund

të “konkurrojnë “ në unione me shtete të    pavarura

Duke mbajtur  parasysh faktin se territori dhe kombi shqiptar në Ballkan, është i copëtuar dhe i kolonizuar nga Serbia, Mali i Zi dhe Greqia që nga Kongresi i Berlinit (1878) e deri më sot (2003), një gjendje e këtillë e rëndë dhe e pazgjidhur deri tani, ka riprodhuar  në vazhdimësi edhe efektet e saj negative si në llogari të shqiptarëve, ashtu edhe të  politikës e sigurisë ballkanike. Si rrjedhim për të dalë nga “labirnti” shekullor i sundimit kolonial serbosllav, kombi shqiptar ka zhvilluar pareshtur kryengritje dhe luftëra çlirimtare të drejta kundër pushtuesve grabitçarë imperialistë sllavë, mirëpo fitoret e tij të deritashme, asnjëherë nuk u morën në konsideratë nga ana e Fuqive të Mëdha Evropiane. Për të thyerë këtë “mit politik” tradicional të sferës së influences sllave dhe prosllave në kurriz të territoreve etnike shqiptare në Ballkan, parapëlqehet të mbështet vetëm strategjia afatgjatë antikoloniale dhe çlirimtare kombëtare  e Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH), e cila është me bazë të qëndrueshme dhe të justifkueshme të Programit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit(1878); të  Programit të Qeverisë së Përkohshme të Vlorës së Ismail Qemalit(1912), si dhe të së drejtës ndërkombëtare etj. Kërkimi i alternativave të tjera paliative dhe gjysmake për zgjidhjen e problemit kolonial shqiptar në Ballkan, është vetëm bjerrje kohe dhe utopizëm për të pajtuar “urrejtjen dhe shfrytëzimin balancues” së forcave kolonizuese sllave në Ballkan. 

S’ka dyshim se mungesa e kuptimit gjeostrategjik, gjeopolitik dhe e konsensusit të politikës së sotme zyrtare shqiptare, sjell krizë epidemike dhe “formula” të dëmshme dhe jokoherente politike për zgjidhjen e drejtë të çështjes koloniale shqiptare në Ballkan.  Për t’iu shmangur këtyre pasojave të politikës përçarëse brendashqiptare me recidiva të së kaluarës së hidhur historike , është me interes të posaçëm dhe të paprolonguar për vonë, që i gjithë spektri i politikës dhe i potencialit intelektual shqiptar, të aderojë në Frontin për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), strategjia politike dhe kombëtare e të cilit është në funksion të ribashkimit  të të gjitha territoreve dhe shqiptarëve të Shqipërisë Etnike. Këtë strategji mund ta anashkalojnë pa dhimbje vetëm ato politika kozmopolite shqiptare dhe të huaja, që kanë për qëllim imponimin e politikës së kompromisit iluzor midis utopizmit dhe paranojës kolektive të imperializmit serb+malazez. Variante dhe kallëpe të tjera  të “politikës gjimnastikore”, sikurse  ideja e “Unionit Kosovë-Shqipërisë”, nuk përbëjnë esencën e së drejtës historike, politike as kombëtare të ribashkimit të qenies gjithëshqiptare të Shqipërisë Etnike. Përkundrazi përbëjnë sabotazh, kompllot, devalvim dhe mohimin definitiv të tërsisë së saj. Këtë të drejtë “atentati në pikëdite” me unionizma  “qyrykë”, me një gjysmëtrupi, me një gjysmëmushkërie (mostër e qoroditur dhe e perënduar kahmot për shtetet moderne) dhe një sy, që aludon për ribashkim gjithëshqiptar nuk e gëzon asnjë politikë qoftë edhe më demekratikja dhe më kosmopolitja në rruzullin tokësor, nuk e gëzon  asnjë parti qoftë LPK-ja, qoftë LDK-ja, ose PDK-ja, qofshin këto në pozicion ose në opozicion. Mikro dhe makro unione le të formojë  kush të dojë nga sllavët në Ballkan, është çështje e tyre. Mirëpo, ne shqiptarët e Shqipërisë etnike (as në kohën e lashtë të Gjergj Kastriotit-Skënderbeut e as në kohën e sotshme) nuk kemi luftuar kurrë as me pendë, as me pushkë për kurrfarë “unioni” a “unionizmi” për t’i “jonizuar” politikisht, kombëtarisht dhe territorialisht dy fshatra, dy qytete ose dy krahina shqiptare, por kemi derdhur lumenj dhe dete gjakrash dhe jetëra të panumërta për ta bashkuar mbarë shqiptarinë dhe mbarë territorin  e Shqipërisë etnike. Thjesht, ata që kanë luftuar, edhe ata që luftojnë dhe bëjnë përpjekje sot për ribashkimin e Shqipërisë, mirë është që nuk e kanë kuptuar, dhe nuk e kuptojnë se ç’do të thotë termi i huaj “union”, por në vend të tij, me kohë e kanë marrë vesh mirë domethënien dhe rëndësinë historike, politike dhe kombëtare vetëm të nocioneve BASHKIM dhe RIBASHKIM. Plotësisht e moralshme dhe e drejtë, si etnikisht, gjuhësisht, historikisht, politikisht, territorialisht, ashtu edhe kombëtarisht në frymën e gjakut, të  dheut dhe të amanetit të pavdekshëm të stërgjyshërve tanë martirë të të gjitha breznive në shekuj, duam të jemi original, as sot, as kurrë nuk do të pranojmë me asnjë kusht diktatin e “unionit” në vend të bashkimit dhe të ribashkimit. Kështu që, pavarësisht nga qëllimi i politikës ditore të propozuesve dhe mbështetësve të  tij, populli as  inteligjencia e  mirëfilltë shqiptare (përpos biznismenëve politikë, që iu ka hyrë në shpirt shitja e interesave vitale shqiptare, dhe i kanë “bashkëdyzuar zemrat dhe mendjet” me unionin  Sërbi-Mali i Zi, të cilët janë salduar aq marrëzisht qe 13 vjet, ata në çdo kohë janë të gatshëm të pranojnë dhe të financojnë çfarëdo lloji “unioni” në dritë ose në terr, vetëm për ta bombarduar idenë, programin dhe veprimtarët e ribashkimit të Shqipërisë etnike), nuk do ta gëlltitë karremin  e “unionit” të theksuar, sepse përmbajtja e tij është e dyshimtë , e panjohur dhe krejtësisht denigruese për historinë e deritashme dhe të ardhshme të bashkimit kombëtar shqiptar.

Pa marrë parasysh  hedhjen në opinion dhe propagandimin e këtij lloji “unioni qyryk”, nuk duhet të trembemi së tepërmi nga “yryshi” i  “planerëve” dhe i partizanëve të tij, (pa marrë parasyh faktin, se në çfarë  terreni politik, është lindur kjo farë “gjysmëballkanie” me Fatos Nanon në krye, apo si bashkëpjesëmarrës dhe aminaxhi i saj) shansi për të kaluar në Kuvendin e Kosovës, do të jetë jo “zero”, por “minus zero”, për shkak se në plan të parë  është shqyrtimi dhe miratimi i Rezolutës për pavarësinë e Kosovës, e jo “cirkusiada”  unionizimit të saj me Shqipërinë.

Për shkak të naivitetit dhe të shkurtpamësisë politike dhe kombëtare, si shprehje e stilit  të politikës së lartë: “nëse nuk ke çfarë të bësh, bile luaje derën, mos rri kot”, “Unioni Kosovë-Shqipëri”, do të notohej me “zero” pa dalë fare në opinion publik, (sepse përmbajtja e tij është paradoksale dhe në kundërshtim me të gjitha programet, me të gjitha luftërat dhe përpjekjet për liri, bashkim dhe pavarësi të shqiptarëve të shtypur dhe të sunduar nga hegjemonët serbosllavë), sikur të ishin gjallë vëllezërit Sami, Abdyl dhe Naim Frashëri, Pashko Vaso, Ismail Qemajli, Hasan Prishtina, Isa Boletini, Azem Bejta, Fazli Grejçevci, Adem Jashari dhe Adem Demaçi, pa dyshim, do të merrte notën “zero” pa dalë fare në opinion publik, sepse thelbi i tij është sabotues i të gjitha programeve, i të gjitha luftërave dhe përpjekjeve për  lirinë dhe bashkimin e të gjitha trojeve etnike shqiptare.

Projektideja  e “Unionit Kosovë-Shqipëri”, dëshmon joseriozitin dhe shpërfilljen e ndjenjës së shenjtë kombëtare atdhetare të bashkimit gjithëkombëtar “pa dallim feje e krahine”, partie ose ideollogjie, si dhe njëkohësisht vë në lojë faktorin kohë. Në të dy aspektet, kjo “politikë e lartë” krahinore, është e gabueshme, sepse “pala më e dobët me kundërshtarin më të fortë, ka mundësinë të luajë me kohën vetëm njëherë”. Gjithashtu, duhet të jemi të vetëdijshëm se në “politikë nuk jepen shpërblime për zvogëlimin e pasojave të dëmit”.

Gjithashtu, është në interes të përgjithshëm, që të vëmë në dukje faktin se, propozimi i “Unionit Kosovë-Shqipëri”, edhe ta zëmë se “bije bajrami në ramazan”, miratohet nga Kuvendi i Kosovës ai (ndër të tjera) nuk mund të jetë valid për këto dy arsye më kryesore:  1)  paraprakisht, domosdo nevojitet të organizohet Referendumi gjithëpopullor, si formë më lartë demokratike e shprehjes së vullnetit të lirë  dhe sovran të popullit, jo vetëm në Kosovë, por në të gjitha hapësirat e banuara me shqiptarë brenda kufijve të Shqipërisë etnike(të kolonizuar dhe asaj të pavarur) dhe, 2) pengesë tejtër kontestuese janë rregullat e së drejtës ndërkombëtare, ku në mënyrë deçidive, thuhet: ”vendet me status kolonial nuk mund  të konkurrojnë në unionet me shtete të    pavarura, qoftë  në unione personale, qoftë  në unione reale” si institucione të bashkësive shtetërore, përkatësisht të shteteve të përbëra. Sipas këtij definicioni të së drejtës ndërkombëtare, së pari kërkohet, që  të shkolonizohemi, dhe të fitojmë statusin e popullit dhe shtetit të lirë sovran , e mëpastaj, të kërkohen format dhe modelet e mundshme të ribashkimit (federatë, konfederatë apo monarki etj.) në një shtet të vetëm shqiptar.

Pavarësisht nga qëllimi dhe synimet pozitive të Projektit për krijimin e “Unionit Kosovë-Shqipëri”, është në interes të përgjithshëm politik, kombëtar dhe të procesit të ribashkimit, që ky projekt, të vihet jashtë çdo kombinacioni të lojërave politike dhe diplomatike, që thurën incognito në kurriz të shqiptarëve të kolonizuar Shqipërisë etnike. Së këndejmi, gjithashtu, duhet të mbajmë parasysh faktin se për bashkimin gjithëkombëtar qoftë “fragmentar”, qoftë të plotë nuk mund të vendosë kokë më vete asnjë parti qoftë ajo në opozicion, qoftë në pushtet. Për këtë çështje madhore, dhe për sovranitetin e Shqipërisë etnike brenda kufijve të saj territorialë etnikë, mund të vendos vetëm i gjithë populli shqiptar, e askush tjetër (qoftë  “i madh apo i vogël”, në pushtet apo jashtë pushteti). Kjo është e drejtë sovrane dhe e pajtjetërsueshme e gjithë popullit si tërësi, e jo e individëve apo e ndonjë partie politike.