Tregim:

ËNDËRRA KURORË DASHURIE

 Në 5-Vjetorin e Betejës Legjendare të Koshares, të shkuljes së gurëve të përgjakur të kufirit përmes tokave shqiptare dhe të rënies heroike të komandatëve Agim Ramadani e Sali Çeku dhe të dëshmorëve të tjerë, në elterin e Atdheut

Engjëll   KOLIQI

Lecco, pranverë 2004

        Mbi vithet e kalit të bardhë, ngjitur për shpine të Betimit, ëndërra e kishte tretur. Prapa la malin me mijëra këngë e cicërima, kurse para i doli deti i hapur. Assesi të kuptonte se ishte në ëndërr. Pas një puthjeje të gjatë në gushë, nga ana e Betimit, ëndërra – me ëmbëlsinë e dashurisë ia nxorri edhe këngën:

“E lumja unë e lum e lum

hej-hej e hej-hej-hej

E kam Betimin porsi pëllumb

Hej-hej e hej-hej-hej”

    Liri moj, oj Liri!   Habitshëm e thërriste nëna e trembur, por kot – ajo këndonte me zë të lartë. I ati nuk ishte në shtëpi. Doktor Iliri, në front, po mjekonte luftëtarët e plagosur dhe të lodhur.

   - Liri moj?! Ç’ke kështu bija e nënës?! E trembur nga mospërgjigjëja e së bijës, Nënë Teuta, me shqetësim e ledhaton dhe e puth Lirinë.

Duke u shtrirë e duke i fërkuar sytë, Liria, përgjumshëm, e pyet nënën:

   - Oh Mami! Ku iku Betimi?!

   - Për  çfarë  betimi  e ke fjalën  bija e nënës?!  ë çka, apo për çka je betuar?!

   - Betimi, nënë – shpirti im! Është Betimi – shpirti im, jeta ime, ardhmëria ime!

   - Domethënë?...

   - Po Mami. Unë me Betimin jemi bashkë shumë kohë – mbi një vit. Jemi betuar për një jetë të përbashkët, në paqe e në liri!

   - Bashkë mbi një vit?! Po pse moj bija e nënës, nuk na ke treguar që

në fillim?!

   - Oh Mami, duhet të bisedojmë gjatë, që të mund t’i shpjegoj të gjitha. Po Babi?!

   - Babi është atje, në front.

   - E di që është atje, po athua në cilin front është?

   - Është te Katana, moj bija e nënës.

   - Në Koshare, me luftëtarët e Agim Ramadanit a?!

   - Po moj Liri, atje është, në Koshare.

   - Ahh! Athua e njeh Babi Betimin?!

   - Betimin?! Po Betimi në Koshare është a?

   - Po Mami. Ai që në moshën e adoleshencës ka punuar për të sotmen, për t’ia sjellë Kosovës lirinë. Edhe, duke bashkëpunuar në këto veprimtari, jemi njohur dhe...

   - Dhe çka?

   - Dhe jemi dashuruar, kemi vendosur e jemi besatuar!

   - Jeni besatuar?!

   - Po Mami! Jemi besatuar që të japim gjithçka për lirinë e Kosovës, e nëse është nevoja, edhe jetën.

   - Po si kështu moj bijë, pa ditur gjë ne?!

   - Eh moj nënë, po a nuk të mjafton fakti që unë jam e bija e Ilir Dardanit dhe e Teutës?!!!

   - Po bija e nënës, po, por...

   - Por çka?

   - Së paku të na kishe vënë në dijeni, me kohë.

   - Po koha nuk priste moj Mami, ikte me shpejtësi të madhe dhe duhej qenë gjithnjë në nivel të detyrave, pa humbur as të vetmin sekond. Shpresoj Babi do e njohë mirë Betimin, dhe...

   - Dhe çka?!

   - Dhe, po deshti Zoti të kthehen gjallë nga fronti, kurora e parë në ditën e lirisë, do të jetë e jona!

   - Kurora e parë?!

   - Po Mami! Betimi dhe Babi, më sa i njoh unë, nuk dalin të gjallë nga fronti, pa përjetuar ditën e lirisë së Kosovës.

   - Dhe...

   - Dhe, që në ditën e parë të Lirisë së Kosovës, Betimi e Liria do

shpallin martesën, me kurorën e bekuar të dashurisë!!!

        Pa trokitur në derë, me të shpejtë hyn Besniku:

   - Doktor Iliri, shpejto të lutem!

   - Po ç’ka ndodhur Besnik i dashur?!

   - Asgjë e tmerrshme, por Gjergji e Betimi kanë nevojë për ndihmën tënde.

   - Janë plagosur a?!

   - Po doktor. Gjergjin e kapi plumbi i armikut në shpatull, kurse Betimin – në kofshë.

   - Të vrarë, shpresojmë në Zotin, jo?!!!

   - Ka shumë të vrarë Doktor, por të gjithë nga radhët e armikut, përfshirë edhe të largët.

   - Të largët?...

   - Po Doktor, në radhët e armikut po luftojnë mercenarë nga shumë vende. Në mesin e të vrarëve e zbuluam edhe një kapiten rus.

   - Uouuu!     Të mos vonojmë, sepse çunat e lirisë mund të kenë humbur shumë gjak!

Shkojmë.

Doktor Iliri merr me shpejtësi mjetet, medikamentet dhe dy shishe me gjak, për luftëtarët e plagosur. Dalin shpejt dhe që të dy, me Besnikun, nisen si vetëtima, me xhipin e Brigadës 138 të UÇK-së.

Nënë Teuta kishte marrë në përqafim të bijën Lirinë, dhe po ia ledhatonte flokët, si dikur kur ajo ishte katër-pesë vjeçe.

   - Mami, po ndjehjem shumë e merakosur – i tha me një dozë frike Liria.

   - Qetësohu bija e nënës, të merakosur jemi të gjithë, por duhet menduar vetëm mirë e bardh.

   - Po Mami, mirë e bardh po mendoj, por sikur kam frikë nga ajo ëndërr e bukur.

   - Si të kesh frikë nga ëndërra e bukur moj bijë?!

   - Po a nuk thoshte Lokja se ëndërra e bukur të del zhgëndërr e tmerrshme?!

   - Po lëre Loken të pushojë atje ku është, në jetën e amshuar!

   - Po e lë o Mami, po e lë, por gjithë ato bukuri natyrore, ato male të bukura, edhe deti plot vezullima nga ato rreze të arta të diellit mbi te!...

   - Hë, pastaj?!...

   - Pastaj.... ohhh, ajo e ëmbla puthje!

   - Po ç’hyn tani këtu puthja moj bijë?!

   - Hyn Mami hyn, se në ëndërrën e bukur ishte edhe puthja e thellë dhe shumë e ëmbël. Pra, ëmbëlsisë së puthjes në ëndërr ia kam frikën tani, sepse siç thoshte Lokja...  E ndëpreu, sepse në radio filloi edicioni i radhës i lajmeve dhe bashkë me t’ëmën i cucërruan veshët dhe i zgurdulluan sytë kah radioaparati, pa folur asnjë fjalë. Lajmi i parë ishte nga zhvillimet luftarake në Koshare, më sa vijon: “Dëgjues të nderuar, para pak minutash biseduam, përmes telefonit, me gazetarin tonë në Koshare dhe me zëdhënësin e Brigadës 138 të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, të cilët njoftojnë për suksese shumë të mëdha dhe të frytshme të kësaj brigade, në luftë me forcat e tërbuara të pushtuesit serbian. Komandant Katana, pra Agim Ramadani, me bashkëluftëtarët e Tij, sot, ëndërrën shekullore të të gjithë shqiptarëve e kanë realizuar, duke e thyer kufirin përmes tokave shqiptare. Trimat i kanë shkulur dhe i kanë paluar për në muze gurët e përgjakur të atij kufiri, dhe kanë marrë kazermën dhe karakolin e ushtrisë serbiane në Koshare. Gjatë luftimeve të ashprajanë vrarë dhjetëra ushtarë të armikut, përfshirë edhe mercenarë, në mesin të cilëve edhe një kapiten rus. Janë shkatërruar shumë tanke dhe makineri luftarake të forcave pushtuese. Janë zënë rob shumë ushtarë armiqë, të cilëve iu është marrë një sasi e madhe armatimi. Nga pala jonë janë vetëm dy të plagosur – Gjergji e Betimi, por që të dy janë jashtë rrezikut. Doktor Iliri, mjek i Brigadës 138, ka deklaruar se të dy trimat janë në gjendje të mirë shëndetësore, dhe se me të shëruar varrët e plagëve, brënda pak ditësh do t’u bashkëngjiten shokëve bashkëluftëtarë në front...”

 

   - E sheh Mami! A nuk më tregoi ëndërra?!

   - Asgjë e keqe, Liria e nënës! Betimi dhe Gjergji – u tha në radio – janë në gjendje të mirë shëndetësore.

   - Megjithatë, ëndërra doli – Betimi qenka plagosur. Por jam shumë e lumtur! Me këtë rast mësuam, se Babi qenka shëndosh e mire, dhe i fortë në krye të detyrës! Athua do të ketë kuptuar Babi, se sot e ka mjekuar dhe e ka shpëtuar dhëndërin e tij?!

   - Nëse ia ka thënë Betimi e ka kuptuar, pëndryshe…?

   - Shpresoj t’ia ketë thënë o Mami, dhe duhet t’ia ketë thënë, sepse Dita e Lirisë po  afrohet dhe ne duhet ta shpallim martesën, me kurorëzimin e parë në liri.

         Trimat e plagosur i kishin lidhur, me çka kishin mundur, plagët – me ndihmën e bashkëluftëtarëve. Tashmë nuk u rridhte gjak, por dukeshin paksa të zbehur. Futen brënda Doktor Iliri e Besniku.

   - Vdekje armikut pushtues! Me zë të lartë e të vendosur thotë doktori.

   - Liri popullit! Unanimisht ia kthejnë: Gjergji, Betimi, si dhe Agroni, Vjollca e Fatbardha, që kujdeseshin për të plagosurit – tashmë të vendosur në ambulancën e kazermës, të rrëmbyer nga forcat armike pushtuese.

        Shpejt futet në akcion Doktor Iliri, i cili pasi ua pastron mirë plagët, ua lyen me barëra përkatëse, ua jep edhe nga një injekcion kundër helmimit të gjakut dhe kundër infektimit. Me shumë delikatesë mjekut i ndihmojnë Vjollca e Fatbardha.Trimat nuk pranuan të marrin gjak, me arsyetimin se nuk kanë derdhur shumë dhe gjaku të ruhet për raste eventuale më të rënda.

   - Doktor!

   - Urdhëro Betim, nuk je mire a?!

   - Jam shumë mire Doktor, por…

   - Urdhëro Betim Trimi!

   - Dua të të them diçka o Doktor Iliri, por nuk di a ka kuptim të mos dëgjojnë të gjithë, apo?!...

   - Fol Betim, se fshehtësi ushtarake, që të mos dëgjojnë shokët bashkëluftëtarë, nuk besoj të jetë – e inkurajoi Doktor Iliri.

   - Shkrepja Betim, shkrepja! I tha duke qeshur Fatbardha.

   - Jo-jo, kurrëfarë fshehtësie, vetëm se kam diçka që nuk mund ta mbaj më brënda.

   - Qoftë një diçka fatlume o Betim! Po thuaje – ç’po pret më?! – ndërhyri Agroni.

   - Atëherë po e them. Doktor, unë dhe Liria...

   - Ç’keni bërë Ti dhe Liria o Betim Trimi?

   - Unë dhe Liria – bija juaj Doktor, mbi një vit jemi bashkë dhe...

   - Dhe çka o trim?!

   - Dhe, nëse kemi edhe pëlqimin tuaj, kemi vendosur që martesën ta bëjmë në ditën e parë të lirisë së Kosovës, me një kurorëzim madhështor dhe festiv, në mesin e shokëve të frontit dhe të shumë bashkëveprimtarëve, me të cilët kemi punuar shumë vite, për Ditën e Madhe të Lirisë, që tash po e shoh shumë afër! Doktor Iliri merr në përqafim Betimin dhe duke e shtrënguar në gjoksin e vet, i thotë:

   - Ju qofshi gjithmonë me fat e me bekim të Zotit o Betim! Pastaj, duke qeshur: Vetëm si ta kuptoj faktin që doni ta bëni martesën me kurorëzim, pa e bërë fejesën?!

         Të gjithë qeshin dhe u lidhen në përqafim Betimit e Doktor Ilirit. Dëgjohen urime, me fjalët më të bukura që përdoren në këso rastesh. Pasi uruan, secili zuri vendin e vet. Doktor Iliri, me krenari, i fton:

   - Më dëgjoni një herë o ju trima e trimëresha! Ndjej një krenari të papërshkrueshme, që njëri nga trimat e Brigadës 138 të UÇK-së, është dhëndër i imi. Jam shumë krenar që mësova se edhe bija ime – Liria, me kohë, qenka kyqur në akcionet për Lirinë e Kosovës! Prandaj, përhapeni ftesën time te të gjithë luftëtarët dhe ju  pres sonte të gjithëve, në klubin e kazermës, që sapo e muarëm, të kremtojmë fejesën e Betimit dhe të Lirisë. Liria, që do të mungojë fizikisht, shpirtërisht do të jetë me ne dhe do të ndjehet shumë e lumtur. Ndërkaq, martesën dhe kurorëzimin zyrtar të kësaj dashurie, do e kremtojmë, siç tha Betimi, në Ditën e Parë të Lirisë së Kosovës! Duartrokitje frenetike dhe euforike, nga të gjithë të pranishmit. Duke u mbajtur për krah të Vjollcës, Betimi ngritet, dhe me një zë burri e të vendosur thotë:

   - Heu Ti qofsh gjithmonë faqebardhë o Babi Ilir! Sërish duartrokitje frenetike dhe qeshje e zëshme, nga të pranishmit. I ndërpret Betimi:

   - Ju lutem, mos u qeshni me tallje! Nëse Liria e thërret Baba t’im at, atëherë edhe unë e thërras Baba Doktorin tone të dashur! Duartrokitje të sërishme, përqafime dhe urime.

         Liria, duke folur në telefon me Betimin:

   - Urime shpirt, urime! M’u kthefsh sa më parë në vijën e frontit! Të pres, me shpejtësi, të ma sjellësh Lirinë e Kosovës, bashkë me Kurorën e Dashurisë...!

   - Uaaaaa!... Domethënë e njohe mirë dhe mbarë Babin tim!...

   - Më fal shpirt! Po unë Ty, loqkë dhe xhan të kam! Ke shumë të drejtë. Tashmë Doktor Iliri nuk është baba vetëm i imi, por edhe i yti!... Befas futet në dhomë Teuta, e cila kur kupton se e bija po fliste me Betimin, don të kthehet, por Liria e ndalon, duke e mbajtur për krahu, dhe vazhdon bisedën:

   - Okej shpirt! Unë gjithmonë e kam ditur se Ty dhe Babin u kam të artë! U uroj dëfrim të këndshëm sonte, dhe suksese të reja në vijën e frontit!...

   - Shumë-shumë të falemnderit shpirt! Të përqafon fort edhe Mami!...

   - Tung-tung!

        E ëma, të cilës i qeshej fytyra, me ngazëllim pyet:

   - Për çfarë dëfrimi na ishte fjala moj zemra e mamit?!

   - Ohhh Mami e dashur! Kemi lajme të gëzueshme!

   - Po më thuaj shpejt, moj zemër!

   - Së pari – plaga e Betimit nuk është e rëndë. I ka shkuar plumbi shkitas, në kofshë. Babi ia ka pastruar dhe ia ka lidhur varrën dhe gjithçka është në rregull.

   - Tjetër?!

   - Pastaj, që sot – pas fitores së madhe mbi hordhitë barbare të armikut, luftëtarët tanë janë futur brënda në kazermë, ku i kanë kushtet shumë të mira.

   - Ohhh, ju lumtë o trima! Ndërhyri e ëma.

   - Pastaj, Mami e dashur – Betimi, sot, ia paska treguar të gjitha Babit.

   - Po Babi?!

   - Babi e ka marrë në përqafim, si birin e vet dhe e ka uruar me gjithëzemër!

   - Ohhh, bija e mamit – eja këtu njëherë! E puth në ballë Lirinë dhe i thotë: Besoj, sot je shumë e kënaqur dhe e lumtur, bija ime!

   - Ohhh, Mami – shumë-shumë, pa kufi!...

 

            Gjithçka ishte përgatitur për së mbari, në klubin e kazermës së parë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Të gjithë kishin zënë vendet e tyre, ndërsa më të rinjtë afronin gjithçka nevojitej për kremten e dyfishtë: marrjen e kazermës nga armiku dhe fejesën e Betimit me Lirinë. I pari flet Doktor Iliri:

   - Komandantë dhe bashkëluftëtarë të nderuar! Së pari pranoni urimet e mia, që më dalin nga zemra, për thyerjen e këtij kufiri të gjakosur dhe për marrjen e kazermës së parë, nga armiku gjakatar! Duartrokitje frenetike. Prapë vazhdon doktori:

   - Më lejoni, që para se t’ua jap fjalën komandantëve tanë të nderuar, ta shpall fejesën e ushtar Betimit me bijën time Lirinë, të cilët kanë vendosur që të na gëzojnë, duke realizuar ëndërrën e tyre të kahmotshme të dashurisë, me lidhjen e kurorës së martesës, në Ditën e Parë të Lirisë së Kosovës! Sërish shpërthejnë duartrokitje frenetike, me ovacionet: “Betim – Liri!” Të gjithë iu hidhen në përqafim Betimit dhe Doktor Ilirit. Vazhdojnë duartrokitjet, me brohori: “Fitore – liri – pavarësi, jemi një Kosovë-Shqipëri! Betim-Liri, Kosovë-Shqipëri”.

         Pastaj fjalën e merr Komandanti Sali Çeku:

   - Vdekje armikut e liri popullit! Bashkëluftëtarë të dashur, është vështirë të gjenden fjalët, për të shprehur gëzimin e madh dhe krenarinë tonë, në këtë ditë historike, kur thyem gurët e gjakosur të kufirit të vendosur arbitrarisht, përmes tokave tona. (ndërpritet nga duartrokitjet). Ja që edhe kjo fejesë dhe vendimi  i çiftit të ri për kurorëzim në Ditën e Lirisë së Kosovës, na japin forca të reja dhe vullnet të fortë, që t’i ngjeshim radhët dhe sa më parë t’ia imponojmë kapitullimin armikut e ta dëbojmë njëherë e përgjithmonë nga tokat tona. (Prapë ndërpritet nga duartrokitjet). Pra, nuk po e zgjas shumë në këtë solemnitet gëzimi, që t’ia lë radhën edhe Katanës, e pastaj dëfrimit tonë të merituar, veç dua t’i uroj dhe t’i ftoj Betimin me Lirinë, që të jenë të gatshëm dhe të mos befasohen, sepse Dita e Lirisë së Kosovës, pra edhe Dita e Kurorëzimit të Dashurisës së Tyre, është shumë afër. Prandaj, i ftoj që këtë ta bëjnë në kryeqytetin e Shqipërisë Etnike – në Prizrenin tonë legjendar. (Duartrokitje e përqafime Betimit, Ilirit, por edhe Salihut).

Mandej fjalën e merr Komandanti Agim Ramadani, i cili, gjithashtu shpesh ndërpritet me duartrokitje:

   - Motra e vëllezër, bashkëluftëtarë të dashur, kishte të drejtë Salihu, kur tha se në këtë ditë gëzimi është vështirë të gjenden fjalët, por ato edhe kur nuk fliten – shihen në freskinë dhe në qeshjen e hareshme të fytyrave tona, dhe dëgjohen në tingujt e këngëve tona e në duartrokitjet tona. Kjo ditë ka ndërruar historinë ballkanike. (Duartrokitje frenetike). Kjo ditë e bekuar e ka praruar me rreze ari historinë tonë kombëtare (duartrokitje). Në këtë Ditë të Bekuar nga Zoti, historia jonë u kthye kah e mbara. Duke i shkaktuar armikut humbje shumë të rënda në njerëz dhe në teknikën luftarake, e pa humbur asnjë ushtar, Ushtria Çlirimtare e Kosovës mori kazermën e parë! (prapë duartrokitje frenetike). Prandaj, gëzimi ynë është i pakufijshëm, sepse që në ditën e parë, në klubin e kazermës sonë, po kremtojmë një fejesë shumë domethënëse! (duartrokitje). Uroj që sa më parë ta kremtojmë bashkë edhe martesën e Betimit e Lirisë, siç tha Salihu, në Prizrenin tonë legjendar! (duartrokitje). Uroj që kremtet tona të jenë të shpeshta kudo: në Prizren, në Shkodër, në Tivar, në Shkup, në Vlorë, në Prishtinë, në Tiranë, në Krujë, në Durrës, në Ulqin, në Preshevë, në Elbasan, në Tetovë, në Gjirokastër, në Gostivar, në Korçë, në Dibër, në Kumanovë, në Mitrovicë, në Kaçanik, në Gjilan, në Lezhë, në Gjakovë, në Pejë, në Pogradec, në Ferizaj, në Janinë dhe në mbarë trojet tona! (duartrokitje frenetike, përqafime, urime...) U ftoj pra të gjithëve, t’i merrni gotat dhe t’i cakërrojmë me Betimin e me Doktor Ilirin, dhe plotëhareshëm ta ngrehim dollinë e fejesës! (duartrokitje frenetike).

        Afrimi, Alma, Arbëresha, Besimi, Fadili, Hakiu, Musa, Rrustemi, Sabahatja e Xhevdeti ua mbushin gotat të gjithëve. Ngrehin dollinë dhe pijnë nën zhurmën e zakonshme të urimeve gaztore dhe me gëzim të papërshkrueshëm, që rrallë shihet në kremte të këtilla.

     Derisa Liria po bënte kafetë, që të pinin nga një me t’ëmën, Teuta kishte afruar radiotransistorin te veshi dhe po dëgjonte lajmet e mbrëmjes:

   - Ju flet Tirana. Bashkatdhetarë dashur, mirëmbrëma e mirëqofshi, kudo që jeni. Edhe këtë edicion lajmesh po e fillojmë me zhvillimet luftarake në Kosovë. Një ditë e madhe në historinë tonë kombëtare, është shënuar sot në Koshare, që tashmë mund të quhet edhe legjendë. Luftëtarët e Brigadës 138 të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, atje kanë dërmuar trupat e armikut, duke u shkaktuar humbjet më të rënda, ç’prej se ka filluar lufta, dhe – pasi i kanë shpartalluar tërësisht brigadat e tyre, kanë shkulur gurtë e përgjakur nga vija kufitare përmes tokave tona, dhe kanë marrë kazermën pranë pikës kufitare në Koshare, me të gjithë karakollat e asaj zone. Tashmë ushtarët tanë janë vendosur në kazermë. Në klubin e kazermës së parë, që  sot mori Ushtria Çlirimtare e Kosovës, para pak çastesh – siç njofton i dërguari ynë atje – ka filluar një solemnitet gëzimi, ku po kremtojnë të gjithë komandantët e zonës, bashkë me ushtarët dhe me personelin sanitar. Le ta ndjekim gazetarin tonë: “Po Shpresa, sapo kanë përfunduar fjalën e tyre solemne komandantët Sali Çeku e Agim Ramadani, dhe është ngrehur një dolli e trefishtë: për fshirjen e kufirit të përgjakshëm përmes tokave tona, për marren e kazermës së parë forcave të armikut dhe për fejesën e luftëtar Betimit me Lirinë – të bijën e Doktor Ilirit, mjek i kësaj brigade. Gëzim i papërshkrueshëm në mesin e luftëtarëve, që tashmë janë të bindur në fitoren përfundimtare, sepse të vendosur në kazermë i kanë kushtet shumë më të mira...”

        Teuta lëshon radion dhe me lotë gëzimi, i drejtohet së bijës:

   - Eja Liria e mamit! Eja të të puth në ballë dhe në të dy faqet!

   - Po ç’na paska ngjarë o Mami?!

   - Po ngjajnë të gjitha të mirat, o bija ime! Ushtarët e Brigadës 138 paskan marrë kazermën në Koshare dhe janë vendosur brënda. Sonte në klubin e kazermës, Babi po kremton fejesën tuaj, me të gjithë komandantët e zonës dhe me shumë ushtarë. Ohhh, sa gëzim! (përqafime e puthje të gjata).

   - Po kush t’i tha të gjitha këto o Mami?!

   - Tash, moj Liri, dëgjova nga lajmet e Radio Tiranës. Gjithçka e konfermuar nga gazetari i dërguar në frontin e luftës. Gazetari u lajmërua nga Kosharja dhe tha: “U ngrit dolli edhe për fejesën e Betimit me Lirinë, të bijën e Doktor Ilirit.” Ohhh, sa gëzim! (prapë përqafime e puthje).

   - Eja Mami, t’i pijmë kafetë! Sapo ulen dhe fillojnë t’i pijnë kafetë, dëgjohen ushtima të forta të aviacionit luftarak dhe detonime, me krisma të mëdha.  

   - Mos ke frikë, bija e mamit! Janë aleatët tanë, që nga qielli po e dërmojnë makinerinë luftarake dhe objektet strategjike e logjistike të forcave pushtuese serbiane.

   - E di Mami, e di. Ushtria jonë po i shpartallon në frontet luftarake në tokë, aeroplanët e NATO-s po i bombardojnë nga qielli... ata tashmë janë para kapitullimit!

   - Dhe ëndërra e dashurisë do të të realizohet së shpejti, o Liria e mamit! Pa më thuaj, ku do e bëni dasmën, o bija ime?!

   - Ku të vendosin Betimi e Babi, me bashkëluftëtarët, o Mami! Mua ma merr mendja se do e bëjmë në Prizren, sepse Prizreni ynë legjendar llogaritet kryeqytet i Shqipërisë Etnike! (Përqafime e puthje reciproke).

 

        Është vërtetë vështirë të përshkruhet gëzimi i madh i kësaj mbrëmjeje, në klubin e kazermës së Koshares, që tashmë është kazerma e parë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Megjithatë, nuk është vështirë të kuptohet ky gëzim, sepse lexohet qartas në fytyrat e luftëtarëve të Lirisë, që sa më bukur luftojnë, aq më bukur kremtojnë. Me gëzimin gjithnjë në rritje, vazhdon ahengu. Agimi, Salihu, Arbëresha, Sabahatja, Afrimi, Rrustemi, Alma, Vjollca, Antoni, Isufi, Fatmiri, Neziri, Hyseni, Fatbardha e Xhemajli ia marrin këngës «Besa-Besë», për t’iu bashkuar, fuqishëm, të gjithë të pranishmit. Doktor Iliri kap përdore dhëndërin Betimin dhe ngriten e fillojnë edhe vallëzimin. «Besa-Besë» tashmë është valle e kënduar, në klubin e UÇK-së, që ushton nga gëzimi e hareja. Besniku, Gjergji, Arbëresha, Agroni, Alma, Agimi, Isufi, Besimi... që të gjithë në valle... vallëzojnë zemrat e gëzuara të luftëtarëve! Ushton kënga e trimërisë! Gjithçka duket, përnjëherësh – kremtim e kushtrim!

        Gjithçka ishte përgatitur me shpejtësi, por edhe me përpikëri. Mendja rrinte edhe te armiku dhe, që të mos ndodhte ndoj befasi e keqe, terreni jashtë gjithnjë ishte i vëzhguar. Rojet ndërroheshin vazhdimisht. Disa kremtonin, disa vëzhgonin. Ndërrimet ishin të shpeshta, në mënyrë që të mund të kremtonin të gjithë.

 

         Tashmë nuk dëgjoheshin as ushtima aeroplanësh, as krisma e shpërthime bombash, sepse aeroplanët e forcave aleate të NATO-s kishin përmbushur misionin e sotëm, kurse forcat e armikut kishin humbur, ishin fshehur nëpër biruca, kudo që i kishin gjetur, madje edhe nëpër bodrume të shtëpive të braktisura të shqiptarëve. Nuk dëgjohen as lehje të qenve. Qetësinë e natës e prishin vetëm cicërimat e zogjve, që pas rrëmujës së gjatë dhe pas dimrit të përgjakshëm, paralajmërojnë një pranverë plot lule, plot jetë, plot liri, plot dashuri...!!!

        Siç kishin qenë të lidhura në përqafim, nënë e bijë, i kishte zënë gjumi dhe, pa i zgjidhur duart, ishin shtrirë në minder. Pas një kohe të gjatë, nën ethet e frikës dhe pas lodhjes së madhe, pasi gëzimi sot kishte mbushur zemrat e tyre, Teuta e Liria po flenin me fytyra të qeshura. Vërtetë, përngjanin në dy engjëj të bukur, që pushojnë mbas përmbushjes së një detyre fisnikërie të marrë nga Zoti.

 

        Ahengu në klub vazhdon. Askush nuk ndjen lodhjen. Madje as Gjergji e Betimi, që sot ishin plagosur. Si me shaka, i ngacmon Arbëresha:

   - Ore ju, jeni plagosur vërtetë, apo jeni tallur me ne?!...

        Përgjigjet Gjergji: - Jemi plagosur, por nuk kemi kohë të merremi shumë me plagët, Arbëreshë e dashur! Doktor Iliri ka bërë punën e vet dhe tash plagët janë mirë, brënda fashave. Ato le të shërohen ngadalë, kurse ne do vazhdojmë me detyrat tona luftarake, derisa ta realizojmë ëndërrën tonë të kahmotshme.

   - U lumtë o trima (ndërhyn Arbëresha).

        Alma i hidhet në qafë Betimit dhe plot shend e verë uron:

   - I lumi Ti o vëlla Betim! Ti po realizon ëndërr të dyfishtë: të lirisë dhe të kurorëzimit të dashurisë – përnjëherësh!!!

        Si me shaka, Agroni:

   - Sepse do martohet me Lirinë?!

        Të gjithë qeshin me të madhe dhe e ngrejnë edhe një dolli. Vazhdon ahengu me valle të kënduara. Të gjitha këngët janë plot kushtrim e dashuri.

        Nga jashtë dëgjohen krisma pushkësh. Hyjnë furishëm Aliu e Kola.

   Aliu: - Forcat e armikut, që vështirë po pajtohen me humbjet e rënda, sërish u munduan të sulen drejt kazermës.

   Komandant Satana (Agimi): - Dhe ka ndodhur diç e rëndësishme?!

   Kola: - Asgjë e posaçme Zotni Komandant. Njësiti ynë i specializuar u përgjigj me kohë dhe në mënyrën më të përshtatshme. Armiqtë janë zbrapsur menjëherë, por ne duam t’i shtyjmë edhe më larg... derisa  të thyejnë qafën në kreshtat e tyre, ose do t’ua bluajmë eshtërat këtu.

   Arbëresha: - Ty të lumtë goja o Kolë! Unë do të thosha t’i kapim armët e të nisemi të gjithë.

         Duke kënduar fuqishëm këngën «Besa-Besë», të gjithë i rrëmbejnë armët dhe dalin. Gjithnjë e më shumë shpeshtohen krismat. Nga larg dëgjohen klithjet: “jaoooooo lele majke, jaoooooo!”

         Siç ishin ashtu të lidhura në përqafim, mbi minder vazhdonin të flenin, si dy engjëj të bukur, nënë e bijë. Në gjumë, papritmas, një e qeshur i shkrep Lirisë. Një e qeshur e zëshme, pa hapur sytë. Një e qeshur në ëndërr. Një ëndërr për kurorëzimin e dashurisë, në pritje të realizimit madhështor – që në ditën e parë të lirisë. Gëzuar!!!