CILAT JANË NDËRMARRJET DHE HAPAT E QEVERIVE DHE TË MINISTRIVE TË ARSIMIT NË TIRANË DHE NË PRISHTINË PËR T’U MUNDËSUAR FËMIJËVE DHE TË RINJVE MËRGIMTARË MËSIMET PLOTËSUESE NË GJUHËN AMTARE DHE VLERAT KRYESORE TË HISTORISË E TË TRADITAVE TONA KOMBËTARE ?!?!

 

Mërgimtarë, kudo që jeni, t’u drejtohemi me një peticion qeverive tona, për marjen e masave konkrete për organizimin e mësimit plotësues në gjuhën amtare për të gjithë fëmijët dhe të rinjt tanë mërgimtarë, anekënd botës !!!

 

Romë, shkurt 2003 (QIKSH Albeuropa – ENGJËLL KOLIQI)

Tashmë të gjithë jemi dëshmitarë të faktit se qindëramijëra fëmijë dhe të rinj shqiptarë, për fatin jo të mirë tonin, ndodhen në botën e jashtme dhe vijojnë mësimet e studjojnë në shkpollat e vendeve përkatëse – në gjuhë të ndryshme (anglisht, gjermanisht, frengjisht, italisht, greqisht….).  Organet e pushtetit ekzekutiv në Prishtinë, qysh në vitet ’80 të shekullit të kaluar kishin ndërmarrë disa hapa në këtë drejtim dhe megjithëse në varësi të imponuar nga pushtuesit, parapëseprap shiheshin disa rezultate e fëmijët tanë në Germani kishin filluar edhe mësimin plotësues në gjuhën shqipe.

Rezultate të mira në këtë drejtim ishin shënuar, sidomos në vitet ’90 të shekullit që e lamë pas, kur Ministria e Arsimit e Qeverisë së Republikës së Kosovës (në egzil) kishte ndërmarrë hapa konkretë dhe – sidomos në Gjermani e në Zvicër – ishin hapur shumë paralele të Shkollës Shqipe. Gjithçka ishte e organizuar dhe e projektuar: planprogramet mësimore, tekstet dhe mjetet shkollore, mësimdhënësit… Shiheshin rezultatet konkrete të kësaj ndërmarrjeje të Qeverisë së Kosovës në mërgim, sepse fëmijët shqiptarë jo vetëm që flisnin dhe shkruanin mirë në gjuhën amtare, por kishin mësuar edhe shumë gjëra të mira dhe të rëndësishme nga historia jonë kombëtare dhe shumëçka nga traditat tona të lavdishme. Këto shiheshin qartë në programet kulturo-artistike që këta i përgatitnin me rastin e festive tona kombëtare. Ishte kënaqësi dhe krenari t’i shihje dhe të dukej se janë rritur dhe shkolluar në atdhe. Madje dilnin edhe talentë që shkruanin, duke filluar kështu një erë të re në histroinë e letrave shqipe dhe përgjithësisht të letërsisë sonë kombëtare. Financimi i të gjitha këtyre veprimtarive bëhej nga taksat vullnetare të mërgimtarëve, që asokohe i derdhnin në Fondin e Republikës së Kosovës (trepërqindëshi), por edhe nga kontribute që në forma sponzorimi jepnin bashkatdhetarët tanë që kishin filluar me veprimtari vetanake ekonomike. Për hapa të Ministrisë së Arsimit, respektivisht të Qeverisë Shqiptare në Tiranë, në kë drejtim, nuk mund të flasim, sepse nuk kemi as edhe një dëshmi që  flet për një ndërmarje të tillë, veç hartimit të një abetareje të përbashkët mbarëkombëtare.

Me fillimin e luftës në Kosovë kanë ndryshuar shumë gjëra dhe në këtë drejtim është punuar shumë më pak se përpara dhe edhe ajo që është bërë dhe që po bëhet, ka shkuar dhe po shkon jashtë kornizave të një veprimtarie të organizuar mbarëkombëtare, për çka kemi nevojë më shumë se kurrë. Sot, e tërë ajo që po bëhet në këtë drejtim, aty-këtu, po realizohet  vetëm me forma vullnetare, falë veprimtarive të disa shoqatave të mërgimtarëve tanë në vende përkatëse. Kjo shihet edhe në Itali, ku shoqatat, falë vullnetit të mirë të disa mësuesve që “ua ka shkelë rrota bishtin” dhew kanë mbetur në mërgim, kanë hapur paralelet e mësimit plotësues, në: Basano del Grappa të Viçencës, në Fabriano të Ankonës dhe në Foligno. Për këto dhe për qindëra paralele të shkollës shqipe nëpër vende të ndryshme (Gjermani, Zvicër, Austri, Suedi, Angli, Belgjikë….) ministritë e arsimit, respektivisht qeveritë tona në Tiranë dhe në Prishtinë, mbase edhe nuk dijnë gjë.

Sido që të jetë – më mirë vonë se kurrë – qeveritë e Tiranës dhe të Prishtinës, do të duhej të kontaktonin me qeveritë e vendeve përkatëse, ku jertojnë mërgimtarët tanë dhe të ndërmarin hapa konkretë që mësimi plotësues në gjuhën amtare për fëmijët dhe të rinjt tanë mërgimtarë të organizohet përmes rrugëve legale, duke filluar që nga sigurimi i lokaleve shkollore, i planprogrameve të përbashkëta të hartuara nga ekspertët e ministrive përkatëse, i teksteve dhe mjeteve mësimore, i mësimdhënësve, e deri te financimi i këtyre veprimtarive, që mund të ketë ndikim të madh dhe shumë pozitiv në mbarëvajtjen e shumë çështjeve tona kombëtare. Mbase do të ishte mirë që të nënshkruhej një peticion nga të gjithë mërgimtarët shqiptarë, anekënd botës dhe t’u drejtohej qeverive në Tiranë e në Prishtinë, por edhe asaj në Shkup dhe të kërkohet me këmbëngulje, që fillimi i vitit shkollor 2003/2004 të jetë historik, duke filluar me paralelet e mësimit plotësues në gjuhën amtare për të gjithë fëmijët dhe të rinjt shqiptarë në mërgim. Së fundi, qeveritë tona këtë e kanë edhe detyrim kombëtar para popullit që përfaqësojnë dhe para zgjedhësve, prej të cilëve i kanë marrë karrikat e pushtetit ekzekutiv!!!