NGA VEPRIMTARIA E SHOQATAVE SHQIPTARE NË ITALI:

 

SHOQATA «USKANA» ME SELI NË TOR LUPARA  TË ROMËS – QENDËR KOORDINUESE E SHUMË VEPRIMTARIVE ATDHETARE, KULTURORE E HUMANITARE TË MËRGIMTARËVE SHQIPTARË

 

Në qendër të të gjitha veprimtarive – gjithëherë i gatshëm – kryetari i Shoqatës, Z. Husko Seferi

 

Romë, 7 janar 2002 (QIKSH Albeuropa – BOTA SOT – Arbitalia.net – ENGJËLL KOLIQI & ANILA GRORI)

     Mërgata shqiptare në Itali filloi të organizohet që nga viti 1992, sepse që nga viti 1990 këtu erdhën grupet e mëdha të mërgimtarëve nga të gjitha trojet tona etnike. Në Tor Lupara të Romës ishin sistemuar disa qindëra shqiptarë (kërçovarë, vlonjatë, tiranas, drenicakë, llapjanë, gostivarasë, tetovarë, shkupjanë…). Deri në vitin 1994 ata takoheshin nëpër klubet italiane, ose trotuareve e shesheve të qytetit. Pastaj u hap Klubi «Flamurtari», ku shqiptarët tuboheshin – dëfreheshin, freskoheshin me ndoj pije, mbanin mbledhje për çështje të ndryshme (kombëtare, kulturore e humanitare) dhe i prisnin përfaqësuesit e partive politike dhe të organizatave joqeveritare, që vinin për t’i vizituar mërgimtarët tanë.

     Ishte fillimi i vitit 1998. Në Kosovë filloi kryengritja e armatosur, për t’u çliruar nga pushtuesit mizorë serbosllavë, e udhëhequr nga Ushtria Çlirimtare e Kosovës. Si gjithëkund në botë, poashtu edhe këtu të gjithë mërgimtarët shqiptarë u organizuan në forma të ndryshme, në gatishmëri të plotë për të dhënë kontributin e tyre - material, moral e fizik – sipas zhvillimeve luftarake dhe nevojave të popullsisë civile në Kosovë.

     Në qendër të të gjitha veprimtarive – gjithmonë i gatshëm dhe i palodhshëm ishte Z. Husko Seferi – kërçovari i urtë, i cili për shkak të veprimtarive patriotike ishte i detyruar t’i lërë studimet pa mbaruar (edhepse ishte absolvent) në Fakultetin Xehtaro-Metalurgjik të Mitrovicës dhe “me kokën në duar” të marrë udhën e hidhur të mërgimit. Kudo që mblidheshin ndihmat materiale e financiare për UÇK-në dhe për popullsinë civile në Kosovë, duhet të ishte patjetër Husko, sepse prania e tij ishte gjithmonë garancë për realizimin e akcioneve me sukses të plotë. Ai ishte gjithnjë edhe në selekcionimin dhe përcjelljen e vullnetarëve për në radhët e UÇK-së.

     Meqë autoritetet italiane kërkonin që gjithëçka të bëhej brënda normale ligjore, në fillim të vitit 1999, Z. Seferi mblodhi bashkëveprimtarët e zonës, formuan Këshillin nismëtar dhe e themeluan  Shoqatën Shqiptare, të cilën e pagëzuan me emrin e vjetër të Kërçovës - «USKANA». Shoqata u regjistrua në organet vendere, më 21 prill 1999 dhe tejkaloi kështu pengesat e autoriteteve italiane. Shumë nga anëtarët e kësaj shoqate, që ishin mërgimtarë shqiptarë të të gjitha trojeve etnike shkuan vullnetarë dhe u radhitën në radhët e njësiteve çlirimtare të UÇK-së. Të gjitha veprimtaritë koordinoheshin me shoqatën simotër «ATDHEU» dhe me shoqatat tjera të rrethit të Romës, si dhe me Bashkimin e Shoqatave Shqiptare dhe Arbëreshe në Itali.

     Me të mbaruar lufta në Kosovë, veprimtaritë e Shoqatës «USKANA» nuk pushuan, por vetëm sa rriteshin gjithnjë e më shumë – duke dërguar ndihma materiale dhe duke organizuar veprimtari kulturore me mërgimtarët. Kryesia e kësaj shoqate, gjithnjë nën udhëheqjen e Z. Husko Seferi, ishin gjithnjë aty ku ishin hallet e bashkatdhetarëve. Ata kanë bërë shumë ndërhyrje pranë organeve të pushtetit vendor, për rregullimin e mërgimtarëve tanë me dokumente, për punësimin e tyre dhe për sistemimin e tyre nëpër banesa etj.

     Me të shpërthyer lufta në IRJ të Maqedonisë, Z. Husko u zgjodh në Kryesinë e Fondit «LIRIA KOMBËTARE». Llogaritë komparative kanë treguar se anëtarët e kësaj shoqate kanë dhënë maksimumin e tyre për Ushtrinë Çlirimtare Kombëtare, duke mos kursyer as kafshatën e bukës të fëmijëve të tyre. Përveç veprimtarive shumë të frytshme që u përmendën më lartë, kjo shoqatë dallohet me veprimtarinë më ndritur – afrimin e njerëzve dhe bashkimin shpirtëror, duke mbyllur kështu të gjitha labirintet e përçarjeve në mes shqiptarëve.

     Veprimtaritë aktuale të shoqatës «USKANA» - thotë kryetari Seferi – po përqëndrohen në organizimin e jetës kulturore të mërgimtarëve dhe po kërkohen mundësitë reale të hapjes së paraleleve shqipe në shkollat vendore, ku numri i fëmijëve të mërgimtarëve tanë është i mjaftueshëm për hapjen e paraleleve të tilla. Gjithashtu po punohet – në koordinim edhe me shoqatat tjera dhe me Lidhjen Shqiptare në Itali – në përgatitjen psiqike dhe professionale të bashkatdhetarëve të cilët dëshirojnë të kthehen në Atdhe dhe të hapin atje ndërmarrje të vogla punuese, me çka do t’i shërbenin familjes, popullit dhe atdheut.